Overleefd!

Een berichtje, wat later dan de donderdag dat ik werd ontslagen uit het ziekenhuis, maar ik had echt de puf niet om wat te gaan tikken.

Sommigen zijn al op de hoogte hoe het met me gaat, die hebben met mijn moeder gesproken, andere niet. Dus daarom begin ik maar bij het begin van deze week!

Maandag, toen kwam mijn broer, en hebben we gezellig bij Kienberg gegeten.
Dinsdag moest ik om 8 uur nuchter in het ziekenhuis zijn, maar ik was er wat eerder, gezien ik vaak moeilijk te prikken ben, wou ik ze wat extra tijd geven.

Niet dat dat hielp, want ik werd niet echt vroeger opgeroepen, maar ja, dat is hun pakkie an.
Ik kreeg een 2 persoonskamer, die ik met een kamergenote mocht delen. Die gelukkig heel aardig was. Al was ze ook wel een beetje treurig. Ze had net gehoord dat ze de diagnose borstkanker had gekregen die week ervoren.

Nouja, moment suprême komt dichterbij en ik werd de operatie afdeling opgereden.
Daar kreeg ik heerlijke warme dekens en kreeg ik plakkers opgeplakt, om alles in de gaten te houden tijden de operatie en heb ik een leuk gesprekje gehad met de leerling die daar op dat moment stage liep. Deze afdeling was wat saai vond hij, maar toen ik hoorde wat hij allemaal met de opleiding kan doen, heeft hij nog genoeg te kiezen. Interessant gesprek!
Toen kwam het moment daar dat ze infuus gingen prikken.
Natuurlijk is het zo dat als je minder drinkt je aders dieper liggen. En tja, met nuchter zijn was dat natuurlijk dat ook het geval bij mij, en dat met mijn aders.

Geklopt en geklapt en gebungeld hebben ze mijn armen, en na ruim 3 kwartier hadden ze nog niks. Ondertussen persoon 3 ging een poging wagen  en omdat ik de klok kon zien, en niet te ver weg hing kon ik de tijd in de gaten houden, na zo’n 3 kwartier, vroeg ik maar aan de dames; ‘Hoelang duurde de operatie ook al weer? Een uur?’
Dit werd beaamd. ‘ Nou nog een klein kwartiertje en jullie zijn langer aan het proberen een infuus aan het zetten dat de hele operatie duurt!’  Dit vond men heel grappig en iedereen( naast mij waren er minimaal 4 personen) moest keihard lachen, ondertussen en was ik rechts 3 gaten rijker en bij links was het bij de 7e keer raak. Al heb ik nu beeldige, alle kleuren van de regenboog armen! Dat was iets minder, maar ik geloof dat hunnie het erger vonden dan ik, want ik had het al ergens verwacht 😛 Nujaa de sfeer was verder opperbest en gezellig.

Daarna werd ik de operatiekamer in gereden, kreeg ik pijnmedicatie ingespoten. En even later voelde ik me toch dizzie!
Maar ook gelijk werd er een slaapmiddel ingespoten en was ik vertrokken! Het volgende moment dat ik weer wat wist was op de uitslaapkamer. Het voelt alsof je 3 seconden je ogen dicht hebt gehad!
Het eerste moment dat ik wakker werd, moest ik me toch nodig naar het toilet! Op mijn woorden werd niks gezegd.
Een momentje later begreep ik al waarom, ik had een katheter gekregen. Leuk. Dat had niemand me verteld!
Ergens leek het me logisch, maar ik had wel verwacht dat ze het ff zouden zeggen van te voren. Deden ze niet en nou ja verrassing! OP mijn vraag hoelang ik hier al was, kreeg ik het antwoord; ‘een uur.’
Toen ik eenmaal wakker was, wou ik ook echt wakker blijven. Maar jee wat een droge keel! Water mag je niet. Kwam ze met citroen wattestaafjes aan. Nou dan die maar. He wat kriebelt er toch in mijn neus! Toen werd ik iets helderder, wat kriebelt er toch? Aha zuurstof! Heb ik die echt nodig? De zuster kwam en hij moest toch weer in mijn neus! Gets! Dat ding kriebelt! Daarna bekeek ik maar eens wat er boven me hing. Een flesje Paracetemol. Was ik vol interesse aan het lezen. Kwamen ze die weghalen. ‘of ik die nog nodig had?’
‘Nee hoor, neem maar mee!’ Tja wat moest ik toen doen? Dat ding uit mijn neus gehaald. Beetje rondkijken. Maar hee, dan is het moeilijk wakker blijven! Komt de zuster deze kant op? Oh nou ik zou dat ding weer ff terug stoppen. Aha, ik kan op z’n kop de monitor lezen! Wat leuk! Ha mooi mijn bloeddruk is volgens het boekje! Perfecter kan het niet! Jee wat kriebelt dat ding toch. Weg ermee! Oh ik ga weer in slaap vallen, nope! Ik wil hier weg. This hier saai.

Even later werd er gezegd, dat de dokter ff moest kijken. Exacte woorden weet ik niet meer. Even later stond er een donkere dokter, (of ieder geval zwarte haren en snor, en donkere huid. Beetje Indisch-achtig) Hij sprak wat en ik vond het niet erg duidelijk, maar misschien sprak ik ook toen niet ff duidelijk?
Ik hoorde de zuster zeggen dat ik uit nederland kwam. Hoorde hem vragen of ik duits kon, maar hij wachtte het antwoord niet af en ging in het Engels verder! Want dat kon ik zei hij!( Hoe wist hij dat? Heb ik niet aan hem verteld! Ook niet aan de zuster! Of iedergeval niet bewust!)
Najaa, netjes antwoord gegeven in het Engels. Toen vroeg de zuster weer iets, die gaf ik maar in het Duits antwoord.
Van alle markten thuis! Geen probleem!  Schijnbaar ben ik daarna toch nog weer een beetje ingedut, want toen ik mijn zuurstofslangetje zocht, die ik eruit had gegooid, kon ik die niet meer vinden en hadden ze die weggehangen. Jippie!
Toen hoorde ik gelijk de zuster bellen naar mijn afdeling dat ik kon worden opgehaald. Daarna haalde ze de plakkers weg en later was ik weer op weg naar mijn eigen kamertje! Op dat moment voelde ik me helder en vrij wakker. Beetje gebabbeld met Astrid. Toen bedacht ik, dat ik maar eens mijn moeder moest bellen om te laten weten, dat ik nog in leven was en dat het verder goed was gegaan.
Daarna deed ik een poging om te lezen, maar na een 4-tal bladzijdes had ik daar toch niet zo’n zin meer in. En besloot ik maar een dutje te doen. Toen heb ik ongeveer een +/- 2  uur weer geslapen. Daarna was ik weer waker een veel helderder. Toch mocht ik nog steeds mijn bed niet uit en niets eten en drinken! En mijn keel was zo droog!
Na nog een keer vragen, mocht ik 1 slokje drinken!  Wou ze bubbel water uit de fles schenken, toen ik zei dat ik liever normaal leiding water dronk, was ze zowaar het met me eens dat dat ook beter was! Joepie! 1 slokje ging goed, en na een paar minuten ging het nog steeds goed, dus nog een slokje! En nog een, en nog een. Toen Jaco kwam heb ik hem het glas maar laten bijvullen.
Water hier smaakt zo goed! Verder mocht ik vrij weinig, en jee wat is het heet! Een dekbed en nog 2 dekens! Lekker zitten ging ook niet, want verder had ik niks aan! Wou er niet om gaan bellen, omdat de zuster had gezegd dat ze zo zou terug komen. Toen heeft Astrid me ff geholpen. Tuurlijk kwam vlak daarna de zuster binnen, om alles te meten.
Toen ik vroeg; ‘Wanneer mag ik weer eten?’ Kreeg ik het  antwoordt; ‘nu niet.’ en weg was ze weer.
Mijn 2e vraag kon ik niet eens stellen.

Een beetje verdwaasd keek ik naar Astrid. En vroeg ik haar, of ik inderdaad had gevraagd dat ik dacht dat ik had gevraagd. Tja mijn Duits is verre van perfect ofzo. Ook het antwoord van de zuster kon zij niet rijmen met mijn vraag.
Nouja dan maar afwachten, beetje lezen. Beetje naar buiten kijken. Jee wat is dit zo saai! Het werd iets minder saai toen de arts die mij had geopereerd langskwam om te vertellen hoe het was gegaan. Voorspoedig en zonder complicaties. Ze waren zelfs eerder klaar omdat de cyste dus niet aan mijn eierstok zelf vast zat. Wel had hij een soort staart( zo begreep ik het) waar veel zenuwen bij zaten en die had hij om zich zelf heen gewikkeld en dat veroorzaakte dus ook die onmogelijke pijn. Een pijn die inderdaad op geen andere manier op te lossen was geweest dan een operatie. Ook heeft ze op mijn vraag, kort uitgelegd hoe ze de operatie hadden uitgevoerd.

Om 5 uur kwam het eten en ik mocht het ook op eten. Na zo’n 22 uur niet te hebben gegeten had ik inderdaad wel trek gekregen. Na het eten mocht ik ook eindelijk uit bed! Mocht me opfrissen en heb gelijk maar een rondje gelopen over de afdeling.

De volgende dag werd Astrid geholpen  en je kon merken dat ze toch zenuwachtig was ook al was ze de hele avond rustig. De hele nacht was ze onrustig en ik heb dan ook zeer weinig geslapen. De volgende dag was ik zo stijf als een plank en elk spiertje wat ik had, kon ik voelen. Jee hadden ze met me gevoetbald toen ik onder narcose was?
De dag te voren had ik nagenoeg geen pijn, enkel een ongemakkelijk gevoel in mijn buik en voelde het alsof ik geen spieren meer had zodat ik mijn benen op bed kon leggen.
De 2e dag had ik wel pijn, die erger werd na het aankleden en het ontbijt. Verder heb ik beetje ge’smst, gelezen en gebeld.
Daarna kwam Astrid weer terug. En hoe oneerlijk vond ik het op dat moment dat ze al veel vroeger haar bed al uit mocht en bij haar ook gelijk de katheter!  Blijkt dus, dat ondanks dat het bij haar om een kanker operatie een buik operatie dus veel zwaarder is…..

’s avond kwam de man van Astrid nog langs. En kreeg ze bloemen. 3 mooie rozen, toen hij de kamer weer uit was, keek ze me aan en zei; ‘Wat moet ik met bloemen?’ Ik zei tegen haar dat het romantisch was en lief! Haar antwoordt was, dat het inderdaad wel lief was, maar dat hij ze beter weer mee kon nemen.
Haar man kon zo de vazen niet vinden en toen ik er één ging halen had ze dit ook tegen hem gezegd… Om ze een beetje privacy te geven ben ik een rondje buiten gaan maken, want het was heerlijk weer!

Later vertrok hij weer. En ik zat op mijn bed. En kuste haar en liep rustig weg. Astrid had de vaas vast en haalde de bloemen eruit en liep achter hem aan. Toen haar man dat zag, trok hij een klein sprintje en was hij snel de deur uit. Astrid erachteraan, half rennend, met de bos bloemen(druipend van het water) in de ene hand en de lege vaas met water in de andere.
Misschien niet lief, maar ohee, wat heb ik gelachen! Niet aan te raden, want het doet pijn! Maar het zag er zo grappig uit!
Blijkbaar besefte Astrid dit ook en keek ze me aan, met een glimlach op haar gezicht en zei ze. ‘oh wat ben ik blij dat ik jou op de kamer heb! Jij laat me tenminste lachen!’ Leuk om te horen toch!

De hele avond bleven we lachen als we naar de bloemen keken! Ook  heb ik de 2e avond een Duits boek uitgelezen die ik van Astrid mocht lenen, een boek van Nora Roberts die niet in het Nederlands is uitgegeven!
Ik vond dat ik het nog best snel had gedaan voor een Duits boek, 1 dag!

De volgende dag mocht ik naar huis! Ik was op tijd klaar om te vertrekken enkel mijn broer niet, die had zich verslapen….Het was niet zo’n lang ritje naar huis van Bad Reichenhall naar Inzell, maar elk bobbeltje heb ik gevoeld! Ik was dan ook uitgeput toen ik thuis was. En heb ik daarna ook een dutje gedaan.
Dutjes die ik wel nodig heb, en die mijn lichaam ook gewoon neemt, want ik had mijn vader aan de telefoon en ik geloof dat ik gewoon weer in slaap ben knikkert halverwege het gesprek 😛

Ook bijvoorbeeld douchen is een uitputtende zaak geworden. Hopelijk veranderd dat weer snel!
Verder kan ik op dit moment nog niet zonder mijn pijnstillers, helaas, ik houd niet zo van die dingen, maarja. Het is ook nog maar de eerste week na de operatie dus we kunnen niet alles verwachten!

Lieve luitjes,
Dankjulliewel voor jullie lieve berichtjes en telefoontjes en gebeden!

Liefs,

Anja

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.