Complimenteus of niet?! Deel 2

Complimenteus of niet?! Deel 2
Een poosje terug heb ik een blog over geschreven over aandacht die vrouwen, en in dit geval ik, kreeg van mannen. Nooit was de bedoeling dat er een deel twee zou komen. En toch is die er.

Nu kreeg ik daarop reacties op dat ik niet de enigste was. Op zich fijn op te weten, maar eigenlijk ook heel jammer. Ook is het een van de meest gelezen posts op mijn blog.

Nu is er een deel twee. Waarom? Omdat mij iets is overkomen, wat me kwaad maakte. Me onbehaaglijk liet voelen. Maar ook duidelijk voor mijn mening uit deed komen.
Ik vertelde het, terwijl ik ook schaamte voelde dat zo iets was gezegd. Ook schaamde ik me voor iets anders.

In de vorige blog, vertelde ik over twee heren die aandacht geven.

Nu, er was ook een derde, maar die was tijden niet geweest dus was ik eigenlijk een beetje vergeten. Hij is dik, ongelofelijk dik, dat hij amper kan lopen.

Op een donderdag na het kickboksen, was ik nog langsgegaan bij mijn werk, het tankstation, om water te drinken wat ik vergeten mee te nemen was.

Nu zat die man daar. Hij zei dat het echt zichtbaar was dat ik was afgevallen. En vroeg hoeveel. Hij zei toen dat hij ook was afgevallen en, helaas voor hem, ik zag het niet bij hem.
Hij herhaalde het en zei dat het vooral zichtbaar was in mijn gezicht, en dat ik echt mooi ben.
Leuk om te horen toch?
Tot hij verder ging, eerst dacht ik dat ik het niet goed verstond. Later bleek dat ik hem wel goed had verstaan…. Blijkbaar wilde ik hem niet verstaan.

Hij had gezegd; dat ik nu zo mooi ben, dat ik beter en makkelijker mijn geld met sex kan verdienen!

….

Mijn reactie?
” Ik dacht dat ik het verkeerd verstond, maar ik wil het niet verstaan. Nee’

Hij vroeg; waarom?

ik: ‘Ik geloof in God’

Hij: aha.

Daarna ben ik achter de toonbank gelopen en deed ik als of ik de kalender bekeek en begon met mijn collega Martin te praten. Hij bleef zitten, naar mijn gevoel wachtend tot ik weer met hem begon te praten.
Op dat moment voelde ik zo veel ongeloof, was dit werkelijk tegen mij gezegd?
Toen heb ik voor Martin buiten nog wat opgeruimd en ging die man weg.
Bang was ik niet toen hij naar buiten kwam. Laten we zo zeggen; had hij wat willen proberen. Met een half geleerde kickboks, zou ik hem om krijgen.

Daarna ben ik nog naar binnen gegaan en heb ik er met mijn collega over gehad. Die zei dat hij wel vaker van die stomme/domme dingen zei.

Die avond was ik zo verontwaardigt en boos! Ik heb het op facebook gezet. Geen idee hoeveel mensen het hebben gelezen, reacties waren er weinig, maar dat kan ook aan het tijdstip liggen. Of voelt men zich er ongemakkelijk bij dat ik het kenbaar maakte?
Daarna heb ik mijn moeder aan de lijn gehad. Die reageerde vrij rustig. ‘Maak je niet druk.’
Maar die avond dacht ik echt, hoe is dit mogelijk en dat ook nog eens in een klein, mini dorpje als Inzell!

Maar dat deed ik toch.
Nouja, de verontwaardiging zakte een beetje weg. En het is ook niet zo heftig dat ik naar de politie zou stappen. Toch heb ik het tegen een vrouwelijke collega gezegd die ook in de avond werkt.
Daarna tegen mijn chef en later tegen zijn rechterhand in het bedrijf. Ook een vrouw trouwens.

Samen met haar heb ik het er overgehad. Waarom zei hij dat tegen mij?
Ik vond en vind het verontrustend. Op dit vlak zie ik mezelf als een sterk persoon, met mijn geloof als basis.
Maar wat als hij dit tegen een ander meisje had gezegd, die daar wel ontvankelijk voor is?
Of ligt het aan het feit dat ik achter een kassa werken en dat het werk minderwaardig is en dat het per definitie slecht verdiend?
Of ligt het inderdaad aan het feit dat ik ben afgevallen?

Waar ligt het aan?
Dit heb ik dus aan meerdere personen verteld, het voelde ongemakkelijk om het te zeggen. Maar er over zwijgen zou het zwaarder maken, het is niet mijn schuld en stel je voor dat hij het ook bij andere collega’s zou proberen?

Maar weetje wat me nog het meest schokte. Mij eigen gedrag de week erna.
Die avond wou ik een pizza mee nemen en wegkanen. Niet gedaan. Maar het idee.

De volgende keren dat ik werkte had ik mijn vest aan. Een vormeloos ding.
Ja het was kouder geworden, maar ik ben degene die het nooit echt koud heeft.

Potjan. Laat ik me er toch door beïnvloeden?
En dan nog, ik ben van mening dat je je netjes moet kleden en niet in een dermate kort rokje/broekje dat je onderbroek zichtbaar is. Maar het is nooit een reden je kleding aan te passen door de reacties van mannen! Die horen, ondanks wat je ook aan hebt of je naakt over straat loopt of in soepjurk. Ze horen van je af te blijven en je met respect te behandelen en niets, maar dan ook niets is een reden voor dit soort voorstellen, of andere vergelijkbare of ergere dingen.

Maar, ik betrapte me er zelf dus op dat ik mijn mening nu geen eer aan deed.
En misschien is dat wel het grootste feit waar ik me eigenlijk voor schaamde…..

En die man? Die negeer ik verder. En als hij een poging doet voor een gesprek de volgende keer? Tot hij zich fatsoenlijk heeft verontschuldigd, zeg ik niks meer dan het bedrag wat de kassa aan geeft wat hij moet betalen voor zijn espresso en zijn stuk pizza!

Complimenteus of niet?! Deel 2

 

2 Responses

  1. Rob Alberts
    Rob Alberts at |

    Gewoon negeren en snel vergeten welke horken er rond lopen.

    Vriendelijke groet,

    Reply

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.