Update: Blindedarm en hoe is het nu?

De mensen die facebook hebben of mijn moeder hebben gesproken zijn enigszins op de hoogte gebleven.
Donderdag op vrijdagnacht(19-05 op 20-05) kreeg ik gigantische buikpijn en moest ik regelmatig naar de toilet hollen. Toen ik opstond voelde ik me redelijk en was ik van plan te werken. Helaas moest ik omrijden en kreeg ik weer buikpijn voor ik op mijn werk kwam.
Daar aangekomen, heb ik nog gevraagd. Of ze daadwerkelijk mij nodig hadden. Ingeval van extra ziekte had ik het wel een manier gevonden om het vol te houden.
Maar ik kon wel naar huis, daarna wachten voor het spreekuur van de huisarts. Ik dacht aan een griepje en later dat ik misschien iets verkeerds had gegeten. Maar de dokter onderzocht mijn buik en bij de rechterkant deed het meer pijn. Hij dacht dat het ook een blindedarm ontsteking kon zijn.
Werd tot zaterdag ziek geschreven, en als de pijn erger werd moest ik naar het ziekenhuis gaan in het weekend.
Zaterdag avond moest ik weer naar de wc rennen. Zondag begon goed en ik ben gewoon gaan werken bij het tankstation. Nadat mijn baas en mijn collega al naar huis waren gegaan, speelde mijn buik weer op. Maarja ze waren weg en het werd ook gelijk drukker. Dus om 2 uur kon ik niet eens gelijk weg. Thuis heb ik lekker gedoucht en dat hielp voor dat moment wel wat. Maar besloot maandag toch naar de arts te gaan. Niet naar de wc hollen en toch zo’n pijn hebben klopt niet echt.

Maandag testte hij mijn bloed en ik moest dus dinsdag maar bellen voor de uitslag. Die dag heb ik gelijk mijn ziektebriefjes naar mijn werk gebracht. Ik zag volgens hen erg bleek. Ik zei dat ik het zelf erg vervelend vond, maar men zei; ‘het is niet anders.’
Weer thuis werd het erger, na gebeld te hebben met mijn moeder, besloten dat ik naar het ziekenhuis zou gaan.
Ik kwam daar om ongeveer 18:00 aan en ongeveer 21:30-22:00 besloten ze dat ik zou blijven. Toen moesten ze enkel nog een bed vinden!
Ze hadden een echo gedaan, maar daar zagen ze eigenlijk niets. Maar de bloed waarden gaven wel een ontsteking aan.
Bekaf en slap, heb ik nog mijn auto verzet en eindelijk kon ik slapen. Of slapen.
Tegen de pijn kreeg ik een middeltje, iets van Dipi, en als ik mijn hoofd draaide leek mijn bed wel een boot! Ik denk dat ik me een beetje high voelde. Als het zo voelt tenminste. Die nacht was ik regelmatig wakker, maar op zich heb ik best goed geslapen met de vorige nachten!

Ik moest nuchter blijven maar ik had al vanaf 13:00 niets gegeten en de dagen daarvoor ook al niet zo veel. Dus ik kreeg 3 stukjes zwieback. Nu kon het zijn door het infuus, Maar het smaakte nog nooit zo lekker. Enkel het eten klonk zo luid!
Maar mijn kamergenote had niets gehoord zei ze de volgende ochtend.  Laten we het maar wijten aan mijn infuusinhoud.

Nog steeds nuchter wacht ik op de artsen en op de uitslag van het nog een keer bloedtesten.

Die ochtend belde ik ook mijn werk op om te melden dat ik in het ziekenhuis lig en dat ze nog steeds denken dat het mijn blindedarm is.
Ook probeer ik Andi van het tankstation te bereiken, en Rosa en Marc&Rachel.
Marc en Rachel waren zo lief om mijn auto op te halen, zodat het geen gepeperde rekening word van het parkeren. En van hun kids kreeg ik een beschermengeltje. Rosa kwam ook langs met haar dochter.  Ze nam wat voor me wat ik was vergeten mee te nemen (had een tas klaar gemaakt) en nam mijn sleutel mee om voor mijn kat te zorgen. Ondertussen was ik naar een andere afdeling gebracht en kreeg ik te horen dat ik de volgende dag om half 3 geopereerd zou worden. Dus eindelijk mocht ik weer wat eten. Soep!
Nog een afspraak bij de narcotiseur voor de hoe en wat.

Woensdag kwam en helaas ook helikopters! die bevatte noodgevallen die meer nood hadden dan ik. Tegen mij werd gezegd dat ik wel naar huis mocht en dan werd ik maandag weer opgenomen voor de OP. Want donderdag was een feestdag, vrijdag werd heel druk en in het weekend en feestdagen worden enkel de noodgevallen geopereerd.

Helaas hield dat in dat in voor mijn ouders die al onderweg waren naar mij dat ze dan nog niet bij mij konden zijn als ik net geopereerd zou zijn want maandag moesten ze weer aan de slag!
Na nog een gesprek met hoe en wat, ivm pijn en hoe moet ik dan NU naar huis en hoe kom ik dan in het ziekenhuis? En is het dan echt niet mogelijk voor vrijdag?
En maandag, dan ben ik nog langer uit de running, en die pijn. Helaas was het niet mogelijk. Dus ik op weg naar de afdeling voor die afspraak voor maandag. Zit ik daar te wachten komt die arts op mij af. In uiterste uitzondering werd ik die donderdag geholpen.
Daar was ik erg blij mee. Want de pijn was niet te harden en ik kreeg altijd nog infusen met extra pijnmedicatie. Helaas kreeg ik altijd nog maar enkel soep.

En daar kwam donderdag, ik zou om 10 uur geholpen worden. Maar meneer de chirurg kwam naar me toe dat er weer veel noodgevallen was en dat hij alles zou proberen te opereren. Nu ja kwart over begonnen ze. OP zou een uur duren en uitslapen ongeveer 2.
Mijn infuus begon met lekken doen ik half wakker werd en later waren mijn ouders er ook nog ff toen ik terug op zaal was. Al was het eerste wat ik toen wilde naar de wc. Jongens mijn blaas stond op klappen. Dus wiebelig naar het toilet gegaan, maar het lukte en dat was zo fijn!

Die dag kreeg ik weer soep. Geloof ik. Want ze hadden het neer gezet maar. ik sliep meer nog en ze hadden mijn papagaai hoog gehangen. Ik had toch geen zin. en heb ook niet gebeld. En aan het einde namen ze de boel zo weer mee, zonder te kijken of ik gegeten had!

’s avonds heb ik nog om een yogurtje gevraagd en die smaakte me wonderwel!

Later hoorde ik van mijn ouders dat ze tegen mijn moeder hadden gezegd dat het ernstiger was dan verwacht, en dat mijn geluk was dat hij ingekapseld was.

Vrijdag veel geslapen en de pijn aan de rechterkant was totaal verdwenen maar links! En mijn rechterarm! Er zit dus een spier en die gaat kapot door het gas, dat in je geblazen wordt. Op dit moment voel ik die spier soms nog!
Ook de linkerkant doet soms nog flink pijn, net of ze alle spieren doorgehaald hebben ofzo. Zal wel niet. Maar fijn is het zeker niet. Al is het nu met 10 dagen na de OP al wel iets beter aan het worden.
Vrijdag ’s avonds namen mijn ouders de post voor me mee. één daarvan was mijn ontslag brief van de Edeka. Dezelfde dag verzonden als de dag dat ik ze belde. Ik zat nog in mijn proeftijd, dus er valt niks aan te doen. Dat mag hier dus.

Vrijdag melde ze me ook dat als ik zonder pijnmedicatie kon, het infuus eruit mocht. Dus kaken op elkaar en zorgen dat dat kreng eruit gaat!
Weg wou ik. Op de andere afdeling kreeg ik een oud bed, voor alles moest je uit bed stappen om te veranderen, bellen wil je niet de hele tijd en de hele tijd dezelfde houding wou ook niet echt. Dus totaal 5 nachten vond ik meer dan genoeg!
Verder sliep hij ook niet lekker en voelde ik mijn nek opspelen. Al zal dat ook te maken hebben met het ontslag. Btw ik vertel het jullie nu, maar ik heb er daarna geen zin meer in om het er over te hebben. Zo’n club is je aandacht niet waard. Al is het verder wel dikke shit.

Zaterdag mocht ik naar huis zei de dokter en na 3 kwartier te hebben gewacht belde ik mijn ouders, maar ik geloof dat het nog steeds erg vroeg was.
Tja om 6 uur wakker worden is niks in zo’n ziekenhuis en je hebt het gevoel dat er om half 9 al een halve dag voorbij is met al dat geneuzel aan je kop. Uitrusten doe je NIET in het ziekenhuis!

’s Avonds zijn we nog even naar Marc en Rachel geweest. Ze hebben nu een restaurant erbij en hun kok is een topkok!

“s nachts zijn mijn ouders gaan rijden, terug naar NL.  Zondag heb ik 6 sollicitaties geschreven via internet. En maandag rondje huisarts, arbeitsamt etc. bekaf was ik!
En zo de week een beetje door. Middagslaapjes. en een kat die elke seconde van de dag me achtervolgt. De dagen dat ik in het ziekenhuis was heeft ze dus niks gegeten! Maf beest.

Woensdag ben ik nog een keer even op het werk geweest en iedereen klant en collega’s vinden me nog steeds te bleek.

Mijn broer had een verzoek en ik had toegezegd als ik me fit voelde. Dit was vrijdag. Helaas was het weer nogal slecht en was het nog iets verder met rijden. Op zich voelde ik me wel redelijk. Het begon om 19:00 en toen ik daar was voor een halfuurtje had ik al iets van, als ik ga liggen slaap ik. Zelfs met die herrie!
Maarja je kan moeilijk 3 foto’s geven toch, dus maar volgehouden. Jeetje wat een theepartijtje voor mannen zeg, niks spannends!
Nu ja. Mijn deel van de afspraak heb ik gedaan. Zelfs met regen! Jeks het is Juni maar het lijkt meer herfst!
Btw iedereen keek me toch aan dat ik daar liep en foto’s maakte of ik elk moment een trekker ofzo zou jatten. Wat moet je ermee? Al was er wel een kleintje! Een rare dag, als je een klein trekkertje schattig gaat vinden….

Nu is het zondag, en naast dat ik een paar recensies heb getikt, een paar blog artikelen heb ik vooral kleine huis gekeken. Wat moet je anders. Op dit moment is er geen boek wat mijn aandacht kan vangen. Al heb ik in het ziekenhuis zo’n beetje 5-6 boeken gelezen.
Na dit blog ga ik maar weer verder werken aan de brief naar mijn werkgever, want mijn loon heeft ze nog steeds niet betaald. en daar heb ik volgens het arbeitsgericht wel recht op. Of er ooit iets makkelijk gaat? Denk het niet. Volgens mij is onze familie vervloekt. Lees mijn blog maar eens vanaf het begin. Dan weet je 5 procent van alles van wat er ons( mijn familie en ik) is overkomen.

Nu ja, Jullie zijn weer op de hoogte. Het is een beetje lang geworden maar het bevat ook meer dan 2 weken!

Ciao

3 Responses

  1. Truus
    Truus at |

    Houd Moed, alles komt Goed! Hij heeft ons geen rustige reis beloofd wel behouden aankomst en jij zit op dit moment wel steeds in diepe dalen maar je komt weer aan de top daar van ben ik overtuigd! Want: Je KAN het!

    Reply
  2. simone
    simone at |

    Wat een raar ziekenhuis! Ik werk ook in een ziekenhuis maar we zouden nooit iemand met een blindedarmontsteking naar huis sturen. Vooral niet met pijn.

    Reply

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.