Update!!!

Het is al even geleden dat er een persoonlijke update was en eigenlijk ook voor een recensie. Sorry daarvoor.
Het leven is soms een achtbaan. Eerst had ik twee weken achter elkaar familie op bezoek. Eerst mijn ouders en daarna mijn neef met zijn gezin. Gezellig, maar pfiew een invasie op je dagelijks leven. Ik heb de meeste dagen ook nog gewerkt dus het was veel. En ik had ook na die twee weken. Yes back to normal life. Vrienden weer zien, weer naar bijbelkring, want die was ook uitgevallen. etc. etc.
Sommige vatte het op facebook een beetje verkeerd op. Maar ik denk pas dat je echt weet wat ik bedoel als je ook gemigreerd bent, het is gewoon anders.

Maar ik had die week ook bloed gegeven en omdat ik door geld gebrek, mijn pil- gebruik even stop gezet. Maar toen werden maandelijkse feestjes een stuk erger en dit keer kwam hij ook eerder dan gepland. Conclusie ik was al moe. Ik werd nog vermoeider ,want bleek bij controle voor mijn schildklier, ik heb dus nu bloedarmoede(Niet te weinig bloed maar te weinig ijzer).

Normaal zit ik erg hoog voor een vrouw. En ze hadden het ook net gecontroleerd bij de bloedspende. ik zat op 13,9-13,7( In DE berekenen ze dat wat anders). Dus nu zat ik er onder, door die schommeling voelde ik me erg gammel, duizelig en moe.
Ik heb wel gewoon door gewerkt, al ben ik een dag van dienst gewisseld omdat ik lijkbleek werd. Ik weet dat meer mensen wel eens een ijzer te kort hebben en sommige al heel lang. Maar van normaal hele hoge naar te weinig is een hele wisseling. Dan als je normaal gewoon normale waarde hebt en een keer te weinig. Het is dan niet zo’n groot verschil voor je lichaam zeg maar,

Nuja gewoon doorwerken dacht ik toen ik de uitslag kreeg, en die ijzerpillen hoef ik niet.  (ik haat het om overal pillen voor te slikken) Ik eet wel wat dingen meer ijzer erin. Nou als het ooit weer gebeurd wil ik toch wel die pillen. Door het eten(biefstuk, rosbief, appelsap etc. extra vitamine c. Geen thee of koffie) voel ik me nu wel weer beter. Maar die eerste dagen waren verre van leuk.

En het rare is, dat ik ontzettend moe was en als ik dan wat wilde lezen, of schrijven ik gewoon in slaap knalde. Maar als ik ging liggen om te gaan slapen, bleef ik wakker door de pijn van mijn arm. Grr

Mijn arm speelt al een paar weken weer op. Het is iets wat al bekend is en door een dom iets is ontstaan. Maar door veel vegen op mijn werk is het weer mis. Nu wil het niet over en de pijn, het lijkt over stroom door heen loopt, ben ik toch maar hier naar een arts gegaan. Misschien weten ze in DE meer dan in NL.
In Nederland is enkel die fysio Wim ter Harmsel die raad wist, het ziekenhuis wilde enkel later het vast zetten, meer konden ze niet doen.
Maar Wim is niet hier en ik kan niet elke keer daarvoor naar NL gaan.
De fysio hier had me in het het begin een paar goede tips gegeven en daardoor kon ik veel verhinderen. Maar de tips helpen niet meer. En wat dan?
Iedergeval had ik vanochtend een soort MRI.
Toen ik bij de arts was, heeft hij me aangehoord, foto’s gemaakt, bekeken en doorverwezen en dat alles in een uur.  Foto’s maken kon wel in zijn praktijk, maar die soort van MRI, dat nog niet. En daarvoor was wachttijd, de kortste heb ik genomen en morgen kan ik voor de uitslag. Vroeg mijn nest uit, want kwart voor 11 gaat mijn trein naar Nederland.

Woensdag de 18e word namelijk mijn paps geopereerd. Hopelijk gaat het nu goed. Maar ik ben dit keer iedergeval in de buurt en kan nog wat helpen etc.

Ofwel de weken gaan snel, er gebeurd veel, en er gaat nog veel gebeuren.

Btw nog wat heftigs. Afgelopen vrijdag is er een motorrijder verongelukt bij mijn huis, nog geen 5 meter weg. Er staat daar een soort geleiderail. Links is de weg, rechts ervan het fietspad. Naast het fietspad staat een huis. De rijder is dus, zover ik kan zien tegen die geleide aangekomen en doorgeschoten tegen die muur. Hij was opslag dood. Om 20:00 vrijdags gebeurd. Nu vanochtend om 08:00 waren ze al bezig met extra borden ter waarschuwing. Het is echt hevig om te weten dat dat is gebeurd. Maar wel ontzettend goed werk dat ze gelijk er wat aan doen wat ze kunnen.
Op dat tijdstip had ik op mijn werk net gedacht. Ik wil naar huis, ik ben moe, ik heb pijn. En hij lag daar dood te gaan.
Even relativeren. Ik ben er nog en kan nog naar huis, hij niet.

Nuja jullie zijn weer op de hoogte van de laatste weken en ik ga dan ook weer proberen regelmatiger te bloggen en van me te laten horen.
Had je iets van een mail/bericht gestuurd en geen antwoord gehad? Stuur het nog eens. of ik heb het niet gezien, of het is verloren gegaan in één van de crashes van mijn laptop!

One Response

  1. tamara
    tamara at |

    Pff wat een verhaal. Sterkte met alles.

    Liefs tamara

    Reply

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.