De laatste halte – Wendy Brokers

De laatste halte
‘De laatste halte’ een boek wat al langer lag, wachtend, roepend, maar wetende hoe Wendy haar andere boeken had geschreven stelde ik het uit. Maar na het lezen van haar net uitgekomen trilogie en ik weer uit die put moest kruipen, ja, ik heb altijd moeite na haar boeken weer in de werkelijke wereld terecht te komen. En ik probeerde een paar boeken en ik voelde me nog altijd niet echt terug. Ik besloot dat dit het juiste moment zou zijn om EINDELIJK ook ‘De laatste halte’ te lezen. Gaat de eerste Young Adult verhaal van Wendy mij daarmee helpen er uit te komen of word de put dieper?
Ik heb meerdere boeken van Wendy Brokers gelezen en gerecenseerd. Deze kan je hier bekijken!

De flaptekst:
Jonas, Loïs, Naima en Ralph gaan met hun havo 4-klassen op werkweek naar Londen. Ze hebben tot nu toe eigenlijk nooit zoveel met elkaar te maken gehad. Loïs heeft stiekem een oogje op Jonas, maar ziet geen reden om hem dat te vertellen. Ralph heeft het juist niet zo op Naima en blijft het liefst bij haar uit de buurt. Als de vier in hetzelfde groepje worden ingedeeld, moéten ze elkaar wel beter leren kennen. Terwijl ze Londen doorkruisen van de ene naar de andere bezienswaardigheid, ontstaat er een bijzondere vriendschap. Maar wanneer ze op de metro wachten gebeurt er iets wat niemand ooit had kunnen voorzien. Ze moeten zichzelf in veiligheid zien te brengen, terwijl de straten van Londen een terroristisch toneel zijn geworden.

Mijn mening:
Om op de vraag van eerder terug te komen, ik denk eerder dieper…..
Het verhaal begint met een flashback, je weet niet wie, wat, waar of waarom. Dan begin je met het verhaal en kom je in het heden terecht, je komt midden in het verhaal, en je kent niemand. Maar beide scenes grijpen je toch aan. Zelfs is het teveel drama in het begin. Het is gewoon zo goed beschreven dat je het echt voor je ziet. Dan gaat het verhaal los. Echt los. Er komen veel namen langs, en ik had in het begin echt moeite bij te houden wie is wie. Zelfs als er een naam boven het hoofdstuk stond, wat echt heel erg nodig was. Soms zat ik zo in het verhaal en omdat iedereen in de ik- vorm is geschreven, moest ik soms even terug bladeren om te checken wie ook al weer aan het woord was. Maar misschien ben ik hier zelf schuld aan, ik merkte dat ik echt heel nieuwsgierig was over wie het proloog was én wat het precies in zou houden. In hoofdstuk 25 viel bij mij het kwartje, en ik voelde een ongelofelijke spanning wegvallen in mijn binnenste! Die was echt knijpend! Maar misschien wilde ik ongemerkt te snel daardoor.

Ik zag eigenlijk alles voor me, behalve dan in de tunnel. Maar verder ik voelde de paniek, én ik voelde alle 4 de personages, de drama, dat dit praktisch nog kinderen zijn, het is echt heel heftig. Het word dan bij de flaptekst op bol een thriller genoemd. Ik zelf vind hem daar niet echt onder passen. En waarom? Goede vraag. Ik bedoel, drama, verschrikkelijke dingen, er is meer loos dan op het eerste gezicht, onverwachte wendingen, spanning. Nog meer verschrikkelijke dingen. En toch, valt het voor mij er niet onder. Want er spelen zoveel (diepe) emoties in dit verhaal, dat heb ik nog nooit in een thriller gezien. En die emoties, die huiveringwekkende emoties, die levensechte scenes maken ook deze young adult weer een echte Wendy. De jongen mensen zijn, zo echt, mooi en krachtige personen geworden. Ieder met zijn eigen kruisje. Maar echt zo vol liefde en krachtigheid vormgegeven. ‘t blaast me van mijn sokken. Er is een scene en je moet echt aandachtig lezen anders mis je een que. Maar die que en het vervolg dat was iets wat ik niet had verwacht, als een auteur mij kan verrassen dan is dat een ongelofelijke grote plus!

Ik las het boek in de trein en ik moest paar keer echt tranen wegknipperen. Géén idee hoe Wendy deze gevoelens zo levensecht heeft kunnen beschrijven, het voelt alsof ze er zelf bij was, en bij mijn weten was dat niet het geval. Haar inlevingsvermogen is er één uit miljoenen. Dus hoe ze het ook heeft gedaan, chapeau!
En ja ik heb dit boek nu gelezen en ik voel me idd weer alsof ik terug geslingerd moet worden naar mijn wereld. Ik heb na het lezen het boek gelijk nog een keer gelezen. Nu had ik meer rust liet me nog weer beseffen hoe goed de personages zijn, echt en met diepgang, echte gesprekken. Het is een boek wat iedereen moet lezen. En nog een laatste woord over de cover, die is erg mooi gedaan, je ziet niet op deze foto. Maar als je het boek op de juiste manier bekijkt zie je het metronet!

Origineel geschreven door Anja de Rijk op 20-07-2021
Deze recensie mag niet zomaar overgenomen worden. Geef een berichtje en vermeld mijn naam.

Je kan ‘De laatste halte’ bij bol.com bestellen.

*** Persoonlijke opmerking***
Bloggen doe ik nu al jaren, sinds ik in Duitsland woon. Dat, samen met mijn dyslexie, zorgt ervoor dat ik schrijf- en grammaticale fouten maak. Ik ben mij bewust dat ik deze soms nog steeds overzie als ik mijn tekst nog eens nalees.
Het is helaas voor mij niet te betalen om iemand dat te laten corrigeren. Ik beloof jullie dat ik mijn best doe, en het belangrijkste is voor mij vooral boekenliefde met jullie te delen!***

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.