Hallo lieve lezers!

Fijne en gezegende kerst toegewenst! Als voor jou de kerstdag een beetje ingedut is, heb ik hier voor jou iets nieuws. Gewoon om weer even wakker te worden, of om bij te tanken, of om bij uit-te-buiken. Wat jou reden is om gezellig hier rond te snuffelen.

Via het bekende en bestreden facebook kwam ik iets tegen. Maar niet iedereen heeft facebook en ik vind het te leuk om het niet met jullie te willen delen.

Moet zeggen dat ik 9 van de 10 keer niet echt van volksmuziek/polka’s houd en dak daardoor bijna hier voorbij had gescrold. En dan was ik toch echt wat moois gemist, want dit valt no way onder polka!

De groep bestaat uit 3 mannen en heten samen: DeSchoWieda

en ze de coveren hits in het beiers. Herkennen jullie er een paar?
Ook hebben ze in april 2014 een cd gemaakt: „Heid moi ned an moing denga“

http://www.youtube.com/watch?v=xYvlkSbw2UY

En nu huphup terug naar je familie, vrienden of met wie dan ook met wie je kerst viert. Internet blijft eeuwig bestaan en loopt niet weg!

Liefs,

Anja

ps. Laten jullie nog weten welke liedjes ze volgens jou hebben gecoverd?

Hallo Lieve Luitjes!

Hoe gaat het met jullie? Ik wens jullie alle fijne en gezegende kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar toe!

Afgelopen was ik bijna elke dag op mijn werk te vinden. en naast dat ruim 9 á 10 uur staan, vliegen en draven. Best vermoeiend is als je dat 2 weken achter elkaar doet dus heb ik weinig bijzonders gedaan zodra ik dan weer thuis was.
Maar het was ook vooral leuk en lachen, en samen met Rosa swingen, zingen, lachen, gieren, brullen op de al bekende kerst singles.
En ik denk, nee ik weet 99% zeker dat de gemiddelde klant een stuk vrolijker weer weg ging.
Al gaat dat best snel, want veel klanten zijn ook best chagrijnig. Schijnt een beetje te heersen als een griep. Dus hoe leuk is het dan om te zien dat ze weer vrolijk weggaan?

Naast chagrijnige klanten zijn er ook dronken klanten. Klanten die de hele nacht hebben gestapt en de volgen de dag brak aan je kassa staan.
Die je bedrummeld aankijkend iets mompelen. Iets, wat met geen mogelijkheid te verstaan zou zijn geweest om dat de lippen amper van elkaar kwamen.
Omdat hij de derde was van het groepje dat binnen kwam, had ik al iets eerder het lumineuze idee gehad, dat ze zachtjes gezegd nog onder invloed waren.

Na nog een keer vragen, bleek hij iets te drinken te willen. Ein Dose.  Welke wist hij ook niet. Vriendelijk verwees ik hem dat de winkel vol met blikjes drinken stond en dat ik niet alles onder de kassa had liggen en dat hij werkelijk zelf iets moest uitzoeken en naar de kassa moest brengen.
Na mij even sullig aangekeken te hebben, besloot hij dat inderdaad maar te doen.
Onder tussen nummer 4 geholpen. En nummer 3 was weer terug.
De meesten klanten zetten óf het blikje neer, óf geven hem aan óf scannen hem gelijk zelf al.
Helaas was geen van deze drie dingen het geval. Stevig hield hij het blikje in zijn vuist gekneld. Toen ik wees dat ik het moest scannen kreeg ik weer één van zijn sullige blikken uit zijn lodderige ogen.
En nog steeds hield hij het stevig vast. Uiteindelijk, zei ik in het Duits/ Nederlands. ‘Kom op met dat blik’ en ik viste het uit zijn handen.
Zijn vriend, die geloof ik de bob was geweest en dus wel helder van geest. Moest er om lachen dat ik dat zo bruusk zei.
En nu had ik het blikje cola, ik scande het en wou het weer vriendelijk lachend terug aangeven. Dat bleek nog even moeilijk te coördineren voor hem, maar uit eindelijk was het gelukt.

De heren die allen eigenlijk werkkleren aanhadden, wat bij mij nog de gedachte deed reizen dat ze later nog op de zaterdag nog aan het werk moesten. Ik had medelij met hun baas. geloof dat het een timmermansbedrijf was……

Half uurtje later. Nadat ik een kort bezoekje in het magazijn had gebracht, waren de heren weg. Rosa had de tafel al leeg gehaald. Maar op het tafeltje ernaast stond nog een cola blikje. Nu lijkt het hier in Bayeren volkomen normaal, om met zijn alle naar buiten te gaan om te gaan roken en dan weer terug te komen. Dus ik vroeg aan mijn collega of ze buiten waren of weg waren. Dit wist ze niet zeker. We besloten maar het halfvolle blikje even apart te houden en te zien wat er zou gebeuren. Even later kwam nummer 3 weer binnen sloffen. Bij het tafeltje bleef hij staan kijken. Door de suikers van de cola was hij waarschijnlijk iets sneller van begrip geworden, en vroeg hij aan ons, waar zijn blikje is.

Natuurlijk hebben Rosa en ik dit hem weer vriendelijk overhandigd. Na dit was ik een poosje druk met andere klanten. Hij was weer weg en toen bleek dat Rosa dacht dat hij helemaal weg was. Want toen hij wéér terug kwam, stond zijn blikje niet meer op hem te wachten. Wat keek hij verdrietig en onbegrijpend dat zijn blikje er niet meer stond….
Onze lieftallige Italiaanse Rosa, spuide een paar woorden en haalde een nieuw blikje uit het schap en gaf het hem. Dit gebaar was wat te veel voor hem en hij protesteerde dat hij geen nieuw blikje had gewild maar zijn eigen gekochte blikje met zijn beetje cola.
Rose loste weer een paar Italiaanse woorden en gebaarde toen naar hem dat hij zijn mond moest houden en dat zij het blikje zou betalen voor hem.
Uitleggen aan een dronken knul die elke keer zijn blikje laat staan, dat dat betekend dat je klaar bent, vond ze te veel moeite kosten en gezien dat ze uit eindelijk 3 keer heeft gezegd dat hij een nieuwe van haar kreeg, en hij nog steeds zijn schouders ophaalde. Geef ik haar groot gelijk.
Na dit voorval waar ik hartelijk om kan lachen omdat het echt grappig is en omdat ik nog nooit dronken ben geweest, ben ik weer helemaal volhard om echt nooit dronken te willen worden. Want behalve voor de omgeving van de bedronkene, is er volgens maar weinig lol aan.