This Schandalig!!!!!!!! Maar ik heb jullie gewaarschuwd. De laatste tijd ging alles zo’n beetje het zelfde en veel mensen heb ik gesproken toen ik in januari in Nederland was. Dus wat moet ik dan hier vertellen? Dat er weinig werk is omdat het wel een beetje sneeuwde maar geen goede winter was, dat men dus niet konden skiën en langlaufen? Langlaufen gaat nogal moeilijk als er alleen gras is en de meeste sneeuw viel een stuk verderop in Oostenrijk. Dat wekt geen vertrouwen op voor gasten en komen ze niet…..
Dus geen goed winterseizoen. Afgelopen week was het bijna 20 graden en sinds 2 dagen ligt er weer sneeuw. Lokale mensen gaan skiën, maar geen gast komt, het is buiten het seizoen, men moet werken.
Dus bestaan mijn verdere dagen uit hooguit 2 uur werken en verder vrij. de laatste week is het weer iets verbeterd. maar vanaf vrijdag is het hotel ‘dicht’. voor ongeveer 2 en halve week. Nou gaan we alles maar eens goed poetsen en boenen. Het tandenborstel werk om het maar zo te noemen. Dingen wat je niet doet als er gasten rond lopen. De vloeren in de kamers eens goed schrobben en de meubels er uit gooien. en de muren bijwerken( als de verf er tenminste is en wordt gehaald). De gordijnen, onderlakens, dekbedden en de kussens, alles wassen. Al dat soort dingen. Ik kijk er bijna naar uit. Weer eens volle dagen echt aan het werk. niet alleen echt werken. Mijn bankrekening kan het ook wel gebruiken. Niemand houdt het maanden uit, als er bijna geen werk is zonder problemen. en helaas ligt dat niet aan het werkethos. Kein Hotelgäste, no money. No money and kein Hotelgäste is geen werk. Simpel is dat, maar wel super lastig. Ook speelt er nog iets anders, maar dat ga ik hier niet opschrijven, problemen liggen dan op de loer. Sommigen weten het doordat ik ze in NL heb gesproken.
Dus tja, that’s my life here. Maar verder heb ik het zeker nog naar mijn zin. Zoals dat ik de 7e,8e en de 9e kaartjes heb gewonnen voor het schaatsen in Inzell. Dat is echt super leuk, leuker dan verwacht! Ik interesseerde me niet echt daarvoor, vond het nogal saai op tv. Maar in het echt. Wow dat is pas leuk! Je ziet de snelheid, de spieren spannen onder die pakken. De vastberadenheid, blijdschap of verslagenheid in de ogen als ze voorbij gaan en dat zie je niet op tv. Dus sinds dat weekend ben ik een schaatsfan, maar het op de tv kijken blijft niks voor mij.
Helaas kreeg ik dat weekend last van een ontstoken oog. Zo’n oog waar je al die adertjes ziet. en pijn dat het deed, vooral in de zon, en juist toen was het heerlijk weer. dus op naar de dokter. lieve vrouw, waar ik na het bellen(op een zondag) gelijk heen kon komen! Top toch? Maar druppels gekregen en nu geen last meer!
en verder heb ik iets leuks, vooral voor mijzelf, vind ik. 😀 Ik belde Compassion om te vragen of er al een brief onderweg was van Miria.
September 1e brief gestuurd. Ondertussen al meer. Eind November heb ik mijn eerste brief ontvangen.(die is voorgeschreven op het project dus) Maar dan wachten op die eerste persoonlijke brief. en wachten duurt dan lang. maar 20 maart is hij binnen gekomen bij Compassion Nederland, nu wordt hij vertaald, dan komt hij naar DE. en dan!!! Lezen! maar dat duurt al met al nog zo’n anderhalf tot 2 weken….
Maar nu ik toch Compassion aan de lijn had, even informeren hoe ver ik op de lijst stond voor de schrijfkindjes. En ze kon me vertellen dat ik vandaag een schrijfkindje krijg. De naam krijg ik net doorgemaild: Yaniriscede uit de Dominicaanse Republiek. een meisje. Meer weet ik nog niet, deze info krijg ik nog.
1 ding is zeker, het is een tong brekende naam Yan-iris-scede. maar oh wat ben ik er blij mee!!!!
Voor de regelmatige terugkomers, die hebben het misschien al gezien. Anders, kijk even links boven onder het blauwe vakje. 😀
Zo dat was het weer voor even.
Groetjes Anja