Echt waar, dat is gebeurd. en ik heb het gedaan….. Helaas voor de spin. Gelukkig voor mij.
Niet iedereen weet het even duidelijk, mijn dichtbij zijde familie zeker wel. Ik ben doods- en doods bang voor spinnen. Zie ik ze te lang, dan heb ik geheid een nachtmerrie.
Why. zo’n klein beestje(oke sommige zijn huge) maar in verhouding hé.
Ik weet niet waarom, de rilleningen lopen over mijn rug, kippenvel verschijnt en ik probeer koortsachtig mijn gil in te houden.
Nu moet ik zeggen dat het de laatste tijd, met gillen nogal beter gaat. het immers niet professioneel om in een hotel of in het tankstation keihard te gillen……

Maar op de moord terug te komen. Ik was aan het werk(tankstation), in m’n uppie. en ik had net de overige kranten samengebonden en die wou ik naar buiten brengen. Stokstijf bleef ik ineens staan midden in de winkel, zit daar zo’n griezel op de grond. Rilling. Wat te doen? Stofzuiger? hek, hebben ze hier zo’n ding. en straks is ie weg! Toen dacht ik aan de kranten in mijn hand en van anderhalf meter afstand heb ik die op die grote griezel gesmeten. daarna heb ik heel dramatisch op de kranten gestampt.  Als mijn chef toevallig die beelden terug ziet, zal hij ook wel denken dat ik gigantisch mal deed in de winkel.
Is het ook en interesseert me eigenlijk geen bal. Dat beest is dood, en als ie dat niet had gewild had ie niet in mijn buurt moeten komen.

Nadeel was enkel en alleen dat ik hem met stoffer en blik hem moest opruimen, dan is zo’n stofzuiger toch mijn beste vriend. De griezel. Dus dat is de moord met krant.

Jullie zullen het bovenstaande stukje gelezen hebben en misschien gelachen hebben om mijn toeren.
Maar er waren ook wat serieuzere zaken. Sommige weten het al, andere niet omdat ze geen Facebook hebben.
Dit was het berichtje
”Zo en daar is ook weer een einde aangekomen. Ontslag GENOMEN bij het SportHotel. Vanaf afgelopen januari is er een minimumloon in DE en dat willen ze niet betalen. Vanaf december vorig jaar aangegeven, dit de HELE tijd aangegeven. Na 9! maanden lang vragen pas aangemeld.
Krijg nog vanaf 1 jan 2014 tot Vandaag 9 juni een bedrag €1046.88 van hen. Dus nu ontslag genomen, ben en was het helemaal zat. Ze genoeg tijd gegeven om hun zaken te regelen. maar de leugens en dat rondgekonkel vieren daar hoogtij. Zaken zijn nooit geregeld, alles duurt eeuwen, Loonstrookjes krijg je niet ect. etc. en ik ben niet de enigste die er zo overdenkt in het kleine jaar dat ik er gewerkt heb is, mij niet meegeteld, zijn er dus 5 mensen weggegaan!!!
Waarom niet eerder weggegaan vragen jullie? Niet iedereen liegt daar, en daarbij ik wou eerst wat anders hebben. nooit je oude schoenen weggooien voordat- verhaal. Jammer is het wel, dat het zo is gegaan. Maar ze oogsten duidelijk wat ze zaaien. “

Daarop heb ik dus paar dagen later met de andere chef/baas gesproken. Die wist dat ik ontslag had genomen, maar niet waarom!!!! Lekkere communicatie! Ze had wel het berichtje op Facebook gezien, die vond ze niet zo netjes. Ik haar mijn kant verteld. en waarom dat berichtje, én dat ik zeker niet iedereen over één kant scheerde, maar dat ik het doch zeker meende.  Ze zou met de mannelijke chef spreken, maar die was die dag net weer naar NL vertrokken voor een week, ze zou er op terug komen hebben we afgesproken. Maar of het gebeurd? Ik weet het niet. Ik mag haar zeker, werkelijk. Maar ik ben ook teleurgesteld. Het doet me denken wat mijn opa altijd zei, en eigenlijk heeft ie altijd gelijk, maar het is wel jammer. ‘Wees getrouw, maar vertrouw niemand’ en ‘Als je de mensen kent, ga je van de dieren houden.’  Dit slaat dus op dat de mannelijke chef nu zegt, (grote leugens) dat ik vanaf december niet goed zou schoonmaken, maar WIE, zou in deze tijd iemand betalen als het werk niet goed is, zeg je al die tijd niks. en dan nu zeggen dat het mis is? Dat klopt toch niet, deze redenatie van mij klopt zo ook volgens de vrouwelijke chef, was het niet goed geweest had ik het zeker eerder gehoord van haar. waar ik verder niet mee bedoel dat ik foutloos ben of zo. Dat is niemand.

Want zeker ik hoorde wel dingen van andere collega’s, maar ook naar onderzoek van mij leugens waren.
voorbeeld;
Collega;  Er is een klacht van kamer 10, het is niet goed schoon.
Ik: Oké, Kamer 10. Die heb ik gedaan. Wat is het niet goed schoon?
Collega: weet ik niet
ik: oh, ( ik denk: hé, er is een klacht maar je weet niet wat?
We gaan aan de slag
ik zie de gast van kamer 10 komen. en loop op haar af.
ik: sorry, ik ben van de schoonmaak en ik heb gehoord dat er een klacht is dat het niet goed schoon is. Mag ik weten wat niet goed schoon is?
Gast: Trekt wenkbrauwen op. ‘ Het  is allemaal prima, is harstikke schoon, er mankeert niets aan de kamer!
ík: Fijn om te horen dat het toch goed is, een fijne dag verder’

en zo wat meer dingetjes. Kamers die ik zou hebben schoon hebben gemaakt(we hebben papier waar de kamers op staan en dan streep ik door welke ik heb gedaan, en die dingen stop ik in mijn broekzak en bewaar ik vaak dágen.) terwijl ik weet dat ik die niet op mijn lijstje had en zij heeft gepoetst en daar ineens klachten over zijn.(en ik heb 2 dingen waardoor ik ook zonder papier weet welke ik heb gepoetst(schrijf ik niet hier, je weet nooit wie het leest) Of van die skittles, ofzo vis ik uit een kamer onder het bed vandaan, en ineens liggen die er weer. Jaja, wees getrouw, maar vertrouw niemand.

Maar ze zijn nog niet van me af, ik wacht nog een paar dagen of die vrouwelijke chef contact op neemt, en dan trek ik ten strijde. Ondertussen weet ik steeds meer, hoe de rest van het dorp over hun denkt, en dat is niet positief.
Helaas want ze hebben zo’n mooi pand! en ze verknallen het met een starre Nederlandse kop. Je bent in DE! Tuurlijk kan je Nederlandse dingen meenemen, vinden ze leuk. Maar je moet aan hun/hen maatstaven voldoen. Wil je dat niet, wat the hek doe je dan hier!

Maar jammer is het wel. Ondertussen werk in bij een ander hotel, groter, en een stuk, een héél stuk meer bezet. al ruim een week(ghe, had het baantje al lang in mijn zak toen ik dus ontslag ging nemen) ben eerst bij hun gewerkt, een uurtje, gezegd dat ik poosje weg moest en ik niet wist hoe laat ik terug zou zijn. en dat wist ik ook werkelijk niet. heb toen lekker eerst bij mijn nieuwe baan gewerkt en toen bij mijn, nu oude, werk. Wisten ze niet. belde hij op of ik nog weer kwam. toen ik weer er was, (zei een collega, we zijn alvast begonnen, het duurde zo lang.) zei ik tegen de chef, ik wil zo met je spreken.
Ineens waren het geen 3, maar 5. en vroeg hij of ik dan even kon doen, ik zei nou, daar heb ik eigenlijk geen trek meer in.
Want alvast beginnen, was enkel de bedden afhalen, beddengoed neersmijten…….
Maar ze zouden de bedden voor me opmaken, dat scheelde wel 10 min per kamer!!!! Wouw. Het was ook te zien, die 10 minuten, schots een scheef. Nou, ik heb ze zo laten liggen. Commentaar op mij hebben? en dan dit afleveren voor je eigen toko? gefeliciteerd met het naar de filisteinen helpen dan!

En toen was die gast weer weg, hé. Ik naar het hotel gereden. en daar hem het rustig uitgelegd(heb wel mijn zonnebril opgehouden. Maar ik bleef rustig) wat ik vond, dat hij loog en dat ze oneerlijk waren vanaf het begin en dat ik dat ook zwart op wit had)
Maar hij bleef volhouden, dat alles bij hun eerlijk was…. jaja net als die 4 sterren, die ze niet hebben.

Maar mijn nieuwe werk is heerlijk, goed georganiseerd. De baas is een oudere vrouw, die zelf ook mee poetst, maar niet alles meer alleen kan. en het leukste, en wat ik dus een must vind voor een hotel. een stofzuiger op elke verdieping!!!!!!!! wat een geluk, geen gesjouw meer met zo’n onding op de trappen! verder is het werk hetzelfde, maar wat een rust en duidelijkheid daar!

Het is nogmaals jammer wat de afgelopen we(e)k(en) is gebeurd en ondanks mijn negatieve uitlatingen heb ik er een poos fijn gewerkt en was ik dolblij dat ik er kon werken. Maar ik denk dat ik nu beter af ben. maar plan de campagne is niet vergeten!

Zo nu zijn jullie weer wat op de hoogte van wat er is gebeurd. Het blijft vaak stil hier, vaak omdat het veel hetzelfde is van wat er gebeurd. en elke keer lezen dat ik heb gewerkt en dat het nu heel heet is of koud, wordt ook wat saai. de week nadat mijn ouders hier in april waren, werd ik goed ziek, en goed beroerd. en na de dagen in NL was ik weer ziek, maar nu meegenomen uit NL.

Verder was ik na mijn laatste bericht  begin mei, niet in de stemming. Die dag van die post was ik dus abrupt naar NL vertrokken voor Kristie. Mijn maatje. Ze was al oud, en ik wist dat het eraan kwam.  Ze was altijd bij mijn ouders, maar was mijn hond, Ze kon niet mee op een studentenkamertje, (zie je het al voor je) en ook toen met 8 jaar al oud voor een rottweiler. En toen ik hierheen vertrok  bijna een jaar geleden. was ze zeker te oud om mee te gaan. Mijn maatje en ik miste haar, maar het was beter voor haar. In januari was ik in nl. en het was niet de planning voor oktober weer te komen. en ik wist dat ik dit keer haar voor de laatste keer zou zien. Dat het een afscheid zou zijn. Ik wist het.
Maar toch. Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Dat ik halsoverkop naar NL ben gegaan. Ze heeft op mij gewacht en ik heb afscheid kunnen nemen, en amper 3 kwartier nadat ik daar was, kreeg ze een aanval. een lelijke aanval. en waarvan ik vond en met mij de rest, dat ze niet langer moest lijden.  Ze trok weer wat bij voordat de Dierenarts er was. en uiteindelijk met de smaakt van hondenkoekjes op haar tong is ze ingeslapen. Mijn maatje. Nu ik weer schrijf lopen de tranen weer over mijn wangen, Jullie kunnen me voor gek verklaren dat ik in 2 en halve dag 2000 km heb gereden voor haar. Maar ze was het waard en ik zou het weer doen. Commentaar mag je hebben, maar houd je mond er over tegen mij.

In deze post beschrijf ik ruim een maand, een vrij hectische maand eigenlijk. zeker nu ik het hier typ.

Maar wat wil ik jullie nog vertellen in deze post. het is nu bijna een jaar dat ik hier ben. en nee, ik heb er geen spijt van en ik ben nog steeds blij dat ik hier ben. Als ik vrij ben heb ik een vakantiegevoel en als ik niet vrij ben hoef ik maar naar buiten te kijken en de bergen te zien om te weten, dat wat je wilt, altijd waarheid kan worden, zolang je er zelf maar in gelooft.

En geloven, dat bereikt hier op deze plaats een andere dementie. en al mag ik er niet veel over spreken, het leeft wel. en nu ik hier ben.
Ik weet nu dat ik nu veel meer op God vertrouw, dan een aantal jaren terug. Het was zwaar met mijn verpleegkundige opleiding, met wat ik niet kon, wel kon. wat ik wel kon, maar ik geloofde dat ik dat niet kon. De problemen er omheen.
Nu ik terug kijk, was ik te jong toen ik met die opleiding begon, De situatie met oma, was zwaar, en legde een te grote last op mij, samen met mijn opleiding. Het ging niet samen, dingen die ik bij mijn oma zag, vertaalde ik in mijn opleiding. Deel goed, maar een deel ook niet. Maar omdat ik het werkelijke verhaal daar niet kwijt kon, was het een slechte start eigenlijk, al was het toen niet zo duidelijk.
Hard heb ik gewerkt, veel heb ik bereikt.  Deel mijn schuld, het niet kunnen. Maar ook het falen  van en het mij laten vallen door de school. Maar ook moeten accepteren dat er mee stoppen, voelde als falen. Maar het eigenlijk ook niet was, dat ik er van moest leren. Maar dat falen, dat bleef lang spoken, voordat dat ook zijn plekje kreeg.

Mijn nieuwe opleiding, was mij op het lijf geschreven, maar eigenlijk te makkelijk. Maar ook dat jaar kreeg ik het niet makkelijk door mijn hand. Het is alweer bijna vergeten, maar bijna een jaar, heb ik er niks mee kunnen doen. Wat een verzoeking. en waarom?  Tranen met tuiten gehuild van pijn en machteloosheid, van de blikken van artsen die dachten dat het aanstellerij was. Wat voor nut had het nu? Weet ik het nu? Nee, eigenlijk niet.  Maar misschien hebben al deze aanleidingen, problemen, moeilijkheden er wel voor gezorgd, dat ik de kans van vorig jaar aangreep om iets te doen wat ik wou vanaf mijn 15e. Iets doen waar ik nu klaar voor was. Want dingen doen kan je je hele leven, maar dingen doen die je werkelijk gelukkig maken, die moet je grijpen want die gaan weer voorbij.

Dus kom ik terug? hoogstwaarschijnlijk niet, blijf ik altijd hier? Misschien. Planning van nu tot ? Jazeker. Maar wie weet wat er nog komt aan kansen, en ik heb nu geleerd met God aan mijn zij, dat de dingen gaan zoals ze gaan, dat ze me dingen leren, dat ik ze moet gebruiken. Wie weet waar me dat brengt!

Ik ben gelukkig!

Liefs, Anja