Zoals beloofd zou ik jullie nog berichten, lieve luitjes, over hoe het verder gaat.
Na het bericht van de ‘Sneeuwlente’. Kwam er toch ineens een potje mooi lente weer! Na het werk( moest dus, gelijk na mijn vakantie vol aan de bak, omdat een collega 2 weken vakantie had)heb ik de ramen gezeemd, en heerlijk tot half 7 ’s avonds op het balkon gezeten. De volgende dagen was het ook zeker mooi, maar niet zo warm( de zon schijnt alleen ’s ochtends vroeg op het balkon) dat ik buiten kon zitten. Maar hee, mooi weer is mooi weer!
Dus de mutsen en handschoenen liggen nu weer braaf in hun mandje.
Na een weekend krom te hebben gelegen van de pijn, had ik gisteren mijn afspraak in het ziekenhuis.
In verhouding, hield die weinig nieuws in. Behalve dat ik nu echt een datum heb voor wanneer ik geopereerd moet worden. En hek, ik moet 2 nachten blijven. Maar maandag de 27e april heb ik dus het gesprek met de narcotiseur(schrijf ik dat eigenlijk goed? Hij geeft niks aan, maar soms wordt ook mijn pc half Duits)
De volgende dag moet ik om 8 uur nuchter in het ziekenhuis zijn! en mag ik daar dus 2 nachtjes logeren 😛 En hoe lief, mijn broer komt, om me daar heen te brengen, me op te halen en op me te passen.
Want, dan besef je een beetje dat je toch ver weg zit, als men zegt (na een vraag van mij, of ik daarna gelijk mag autorijden), dat het beter is dat je regelt dat iemand je brengt en haalt. Want ook iedereen hier die ik ken, heeft een baan en kinderen die ook op tijd beginnen en op tijd op school moeten zijn.
En als verder goed gaat mag ik dan de donderdag weer naar huis. En ja ik vind het spannend, en is het leuk? Nee, niet echt. Maar ik zie uit naar het moment dat die pijn weg is. Want hohee, die zijn echt geen pretje en haalt ook nog eens het dagelijks leven overhoop.
Maar we gaan zien hoe het gaat, en als ik een beetje te zenuwachtig ga voelen dat, ik de controle uit handen moet gaan geven(die operatie-zelf, de dagen daarna), dat God altijd dicht bij me is. En dat alles gaat zo als het moet gaan en Gods weg al vast ligt voor mij.
Nu hoor ik via via berichten. En het zijn geen kwaaie berichten of zo. Maar berichten zoals. ‘Moet je dat wel op het internet zetten?’ etc. etc.
Iedereen weet wel wat er mee bedoelt wordt. En ik wil daar graag op reageren. Ja, dit wil ik er op zetten.
Van te voren bedenk ik altijd, wil ik dit erop hebben? En ik schrijf lang niet alles op 😛
Het is privé, maar ik merk dat het een goed middel is om iedereen een beetje op de hoogte te houden. Het mensen bemoedigd, die me vaak een berichtje sturen, omdat ze iets herkenbaars lezen. En dat vind ik een heel belangrijk punt.
Want toen ik zelf opzoek ging naar info over PCOS, kwam ik altijd terecht bij forum’s en site’s waar het ging over dames, die op dat punt waren dat ze al kinderen wilden/ bezig waren. En tja, eeuha, daar was ik nog niet aan toe! Gaat een beetje moeilijk hea, zonder vriend/man.
Maar daar loopt het dan wel op vast op belevenissen, en zeker in het Nederlands!
Daarbij ondervind ik dit een onderwerp wat, wel taboe heeft. En die duikt al een beetje op, als je het woord buik zegt, maar als het woord eierstokken wordt genoemd…..
Terwijl het nu duidelijk wordt, dat er zoveel vrouwen er last van hebben, op zoveel verschillende manieren. Want mijn problemen is niet dé weg van PCOS, maar 1 van.
En tja, schaam IK me ervoor? Weet ik niet, ergens voelt het als een fout van mij. Terwijl ik er niks aan kan doen. en het eerder een fout is van mijn lichaam. Heb ik last van die taboe die er overheen hangt. Ja, zeker in het begin, toen ik er van hoorde en ik bang was voor reacties van mijn omgeving, die soms erg bot kunnen zijn. Nu, door er op mijn blog er over te typen, wil ik dat opheffen. Zoveel mogelijk. Niet dat dat makkelijk is, en misschien denken jullie, alwéér zo’n blog.
Maar,
Want het mag dan niet werken zoals een normaal lichaam dat hoort te doen. Maar het hoort bij mij, en ik ben niet die ziekte. Maar het hoort er bij, het hoort bij de levensweg die ik moet gaan, het laat mij dingen leren en het geeft mij inzichten die ik anders nooit gehad zou hebben.
Het geeft mij een dieper en groter vertrouwen op God.
Dat Hij weet wat goed voor mij is, dat Hij bij mij is in het diepste dal wat je kan vinden en de hoogste berg die je moet beklimmen. Ook als ik @#$%^& pijn heb en me af vraag, waar het goed voor kan zijn. Nu, daarvoor dus.
Dus, ‘Moet dit op internet?’ : JA, dit MOET op internet. Als is het maar voor 1 meisje/vrouw het gevoel te geven dat ze niet de enigste is.
Dus lieve luitjes, jullie zijn weer op de hoogte van de gebeurtenissen en mijn zielenroerselen. Binnenkort verschijnen er ook weer wat andere berichten!