Afgelopen dagen waren mijn ouders hier, en we hadden warm en prachtig weer, regen en koud weer en we hadden koud en zonnig weer!
Dus het project met de poëzieplaatjes schiet mooi op!
Was afgelopen weekend ook aan het werk en toen zag ik iets grappigs!
Maar eigenlijk verwacht je dat zo’n bedrijf toch een professionele vertaler gebruikt, of misschien dachten ze dat ze die hadden 😛
Verder ben ik bezig om mijn recensies anders vorm te geven, hoe dat er uit gaat zien is dus nog een vraag.
Het kost wel wat tijd, want de recensies zijn er wel, maar het internet is momenteel zo langzaam, dat met dit kleine bericht al bijna anderhalf uur duurt voordat het er op staat.
Zoals beloofd zou ik jullie nog berichten, lieve luitjes, over hoe het verder gaat.
Na het bericht van de ‘Sneeuwlente’. Kwam er toch ineens een potje mooi lente weer! Na het werk( moest dus, gelijk na mijn vakantie vol aan de bak, omdat een collega 2 weken vakantie had)heb ik de ramen gezeemd, en heerlijk tot half 7 ’s avonds op het balkon gezeten. De volgende dagen was het ook zeker mooi, maar niet zo warm( de zon schijnt alleen ’s ochtends vroeg op het balkon) dat ik buiten kon zitten. Maar hee, mooi weer is mooi weer!
Dus de mutsen en handschoenen liggen nu weer braaf in hun mandje. (meer…)
Lente was het toen ik op vakantie ging. Nu ben ik weer thuis en ik nam storm mee vanuit het koude, grimmige en natte Nederland!
Maandag al sneeuwregen, maar was toch vrij dus op zich weinig last en sinds vanochtend, half 6, begon het ineens keihard te sneeuwen. Heerlijk windvlagen vol sneeuw happen en uit je gezicht vegen.
Gelukkig had ik nog een muts liggen in de auto. En gelukkig was is ik ook met de auto!
Want vandaag moest ik dan ook naar de dokter, de afspraak van de 16e april is vervroegd omdat ik zoveel pijn heb.
En het ‘leuke’ nieuws is dat de cyste niet kleiner is geworden( gelukkig ook niet groter) en ik moet geopereerd worden……. en nee het is helaas geen 1 April grap….
Deze week of volgende week krijg ik een telefoontje voor een eerste intake- afspraak. Daar krijg ik, of maken we een afspraak voor de operatie.
Het is niet zo dat ik het leuk vind om ‘onder het mes te gaan’. Maar ik ga er dan vanuit dat de pijn die ik nu heb weg is. En dát is een heerlijk vooruitzicht. (meer…)
De tienjarige Kaylee Wren praat niet meer sinds haar aan drugs verslaafde moeder haar aan haar lot overliet bij een gevaarlijke man in een afgelegen caravan. Met de stilte als haar enige schuilplaats, leert Kaylee woorden uit een woordenboek dat haar moeder achterliet.’Ik verzamel woorden. Ik bewaar ze in een doosje in mijn hoofd. Ik zou ze het liefst in een echte doos bewaren, in een heel mooie, een schoenendoos misschien beplakt met bloemetjespapier. En elke keer als ik er zin in heb, zou ik de doos openen, er velletjes papier uitnemen en de woorden lezen en ze allemaal tegelijk voelen. De doos zou ik dan kunnen verstoppen. Maar de woorden zijn veiliger in mijn hoofd. Daar kan hij ze niet van me afpakken.’ Zo begint de bloedstollend mooie roman van Ginny Yttrup. Een verhaal over twee beschadigde mensen wier paden elkaar kruisen. Want niet alleen de kleine Kaylee begeeft zich in een benarde situatie, ook de 34-jarige Sierra Dawn probeert pijnlijke herinneringen te verdringen. Als de twee elkaar ontmoeten leren ze om het verleden een plek te geven.
Mijn mening: Dit debuut boek vind ik erg mooi geschreven en een originele invulling van hoe het verhaal werd verteld.
Vaak komen in dit soort boeken enkel het slechte voorbij en word alles negatief behandeld.
In dit boek vond ik dat niet. Ja, er kwamen zeker vele dingen voorbij die erg zijn en zeker niet alles werd met een positief ligt gezien.
Het verhaal wordt van twee oogpunten beschreven, het jonge meisje Kaylee en de 34-jarige Sierra. Met haar begint eigenlijk echt het verhaal, van haar kom je als eerste het meeste te weten.
Bij Sierra voel je de pijn, die zij voelde. Zeer goed geschreven. Soms schoten de tranen in mijn ogen, als ik me echt in leefde.
Ook het verhaal van Kaylee is zo geschreven dat je eigenlijk ook in haar huid kan kruipen. En toch iets minder makkelijk, omdat je als je het nooit mee gemaakt hebt in nabije omgeving, is het zo moeilijk te vatten dat iemand, een vader, een broer, een moeder, een oom, een tante enz. een kind dat zou kunnen aan doen.
Het gaat dan eigenlijk boven mijn pet.
Toch laat het heel duidelijk zien hoe een kind, Kaylee er mee omgaat, hoeveel moeite en strijd een kind moet leveren om te overleven wat hen is aangedaan.
Met vallen en opstaan, komen de hoofdpersonen in het boek verder, en vinden ze uiteindelijk liefde en vergeving bij henzelf en bij elkaar.
Aan het einde van het boek, die ik in één keer uitlas, las ik dan ook nog een naschrift van de schrijfster. En toen werd het me meer en meer duidelijk. Het is niet zomaar een verhaal. Het is een verhaal gebaseerd op eigen ervaringen. Het liet me schrikken, maar ook gelijk denken dat iemand, meisje/jongen, deze ervaringen kan overleven en een goed en gelukkig leven kan opbouwen.
De kaft van het boek vind ik heel mooi en bijpassend bij het verhaal. Het meisje, de bloemen en de papiertjes met de titel, kan je terug vinden in het verhaal zelf.
Graag deel ik met jullie de uitnodiging die ik kreeg van de auteur ‘In de ban van de Wolf‘
Christine Charliers is de auteur achter dit debuut. Als je in de mogelijkheid bent om naar de boekpresentatie te gaan is het leuk om haar al een beetje te leren kennen.
Maar als je, net als ik niet in de gelegenheid bent om daar heen te gaan. Nou ik heb Christine een paar vragen gesteld zodat we beiden haar kunnen leren kennen en we er achter komen wie het meesterbrein is van dit boek.
Christine had het eerste idee al gekregen toen ze een jaar of 14 was. Ze fantaseerde veel onder het wandelen met haar hond en had dan muziek op. In die tijd werd ze ook 4 jaar flink gepest en de wereld die ze fantaseerde, was de wereld waar ze zich veilig in voelde en alles ging zo als zij wou dat het ging.
Een boek over de wereld die haar heeft gered in een moeilijke periode. De fantasie die ze had zag ze vaak levendig voor zich, als in een film. Zo ook dus met het idee wat leidde tot dit boek. Ze zag een meisje veranderen naar een wolf en zag deze toen rennen door de bossen.
Een wel bewaard idee en beeld want, de nu 33 jarige auteur, is 3 jaar terug begonnen, na het snijden van de rode kool, in een leeg- word document. Wat ons met simpel rekenwerk duidelijk maakt dat het idee niet op Twilight gebaseerd is.
Maar het ging niet gelijk van een leien dakje. Christine schrijft alles uit de vuist weg. Zo probeert lichtjes vooruit te plannen maar haar personages wilden niet echt meewerken daaraan en deden hun eigen ding.
Maar met het voorkomen van deleten en hulp van anderen, was het zover gekomen dat het verhaal richting uitgeverij werd gestuurd.
En na een week was er tot ieders grote verassing het bericht dat het boek werd uitgegeven door Clavis.
Nu komt de datum van de boekpresentatie dichterbij. En natuurlijk ben ik nieuwsgierig hoe Christine zich voelt;
Behoorlijk zenuwachtig voel ik me omdat ik niet weet hoe het verhaal gaat ontvangen worden.
Natuurlijk weet ik dat ook niet, maar omdat ik wel het boek mag gaan recenseren en mij de flaptekst heel erg aanspreekt denk ik dat Christine zich weinig zorgen hoeft te maken. Maar over een paar weken zal mijn recensie hier verschijnen en kunnen jullie zien wat ik daadwerkelijk van het boek vond.
Ook vertelde Christine mij dat deel 2 in de maak is. De eerste versie is bijna af.
Wat duidelijk maakt dat de inspiratie die Christine krijgt nog steeds niet is opgedroogd.
Of zoals ze me schreef;
Waar ik mijn inspiratie vandaan haal? Vind ik een interessante vraag. De vraag is eerder zoals Mark Galenkamp al eens opmerkte: De vraag is niet hoe je erop komt, maar hoe je er vanaf geraakt.
Hieronder vond je de uitnodiging voor de boekpresentatie. Vergeet niet jezelf aan te melden als je wilt gaan. En als je gaat vergeet dan niet te vertellen hoe je het vond!
Een update berichtje, Afgelopen dagen moest ik werken en tegelijkertijd verging ik van de pijn. De pijn zakt nu eindelijk weg en ik heb vanmiddag dat ook eindelijk weer wat kunnen slapen na 3 nachten dat niet te kunnen. En ik wordt her ook niet vrolijker van, Sorry!
Ook had ik vandaag de uitslag van mijn bloedonderzoek. Mijn hemel, wat werd ik meer en meer nerveus toen de tijd daar kwam.
En ik ga het hier gewoon vertellen, maar heb wel een verzoek. Ik wil er best over praten als ik in NL ben deze week en volgende week.
Maar ik ga niet in discussie over de oorzaak. Die is duidelijk en vastgesteld door de artsen hier.
Vanavond kreeg ik dus de uitslag en die meld. Insuline-Resistent. Nee het is geen diabetes, maar onbehandeld kan het daar wel op uitkomen.
Mijn lichaam heeft een defect. Het heet PCOS, daar komt ook de Insuline-resistentie vandaan. En dat is nog een extra defect. Mijn alvleesklier maakt eigenlijk te veel insuline.
Het feit dat ongezond eten, weinig bewegen enz hebben hier zeker invloed op.
Maar in mijn geval is het zo dat, ook al beweeg ik, al eet ik gezond, dat veranderd niks.
Het defect bij mij wordt daardoor niet opgeheven.
Vandaag moest ik dan weer bloedprikken en als goed is krijg ik dan morgen groen licht en kan ik met medicatie beginnen. Die dit dus kunstmatig moeten gaan veranderen.
Bij deze medicatie kan ik in het begin last krijgen van bijverschijnselen, dus als ik morgen groen licht krijg begin ik pas maandag, NA het zangfestijn.
Komen morgen niet op tijd de resultaten binnen begin in pas na mijn vakantie met de medicatie. Dit was geen probleem volgens de arts.
Het is een opluchting en tegelijkertijd een teleurstelling. (meer…)
Het is al weer even geleden, en eerlijk gezegd, had ik gewoon even geen zin om te schrijven. Er waren genoeg dingen te vertellen. Maar had geen zin om te gaan zitten en hiermee aan de slag te gaan. Maar ik zal voor jullie een chronologisch(poging tot dan) verslag geven van de afgelopen dagen.
Afgelopen vrijdag had ik mijn bloedonderzoek van half 8 tot 11:15
Dit naar aanleiding van verergering van mijn PCOS. 1 van mijn Cystes is dus nu bijna 5cm en veroorzaakt helse pijnen. De gynaecoloog hier, nam gelijk verdere actie. Verfrissend, na het gezeur in NL en het er veroorzaakte dat ik het hier lang uitstelde.
Nouja, in het kort. in de 2e week van april hoor ik of ik eventueel onder het mes moet.
Uitslag van het bloed onderzoek komt as maandag. Spannend dus.
Maar dat was vrijdag. De 4 geplande prikken werden er 7 omdat ze er bij de laatste keer mijn aders niet echt meer te pakken kregen. Die middag en de volgdende dag had ik dus hele mooie bontenblauwe en pijnlijke armen en pols…
Leuk met korte mouwen werken! Leek wel een junkie! Dat was dus zaterdag, na mijn werk ging ik boodschappen doen in de Edeka en daar zag ik een heel mooi plakkaat hangen!
Ze zoeken iemand voor Vollzeit! Perfect dacht ik! Want het hotel waar ik nu werk, is nagenoeg leeg geweest de laatste weken en dan heb ik enkel mijn loon van het tankstation. Het lukt, maar het is krap. En nouja. Die plakkaat heeft zo moeten zijn.
Die avond gezellig met behulp van Alex, mijn Duitse lebenslauf en brief opgezet. Opgezet, want we dwaalden ook regelmatig af…. ’t was zo gezellig dat we pas na half 12, richting deur gingen. en zelf toen, duurde het nog zeker een half uur. Op dat moment geen spijt. Maar oh wat had ik geen zin om op te staan toen mijn wekker om 04:45 ging.
De Zondag. Tja van half 6 tot 14:15 gewerkt. Toen heb ik mijn fiets opgeduikelt in mijn garage. Pogingen gedaan om mijn fietsbanden op te pompen, wat niet lukte. Dus het opgegeven en heerlijk boven uitgerust en mijn vader ff lastig gevallen of hij nog een tip wist. Toch maar weer naar beneden. Kon het toch niet uitstaan dat het niet lukte en tadaa!!! Het lukte nu wel! Heerlijk een rondje dorp gefietst, bij Rosa langsgeweest en een ijsje gescoord bij de italianen en onderweg naar huis opgesmikkelt. Was zo lekker lente weer!
Nog wat gelezen, en toen weer op de fiets richting werk gegaan.
Want er was ziekte en niemand! NIEMAND! was beschikbaar en kon ook de hut afsluiten. Dus om 14:00 werd ik afgelost door Sophia, en om 19:00 loste ik haar weer af. Om half 11, was ik klaar en ben ik lekker naar huis gefietst. ’this dan wel weer fris, maar wel lekker!
Al met al vond ik zondag een productief dagje, want ik heb ook mijn achterlamp van mijn fiets nog gerepareerd! Girlpower on!
Maandag heerlijk vrij! Maar weer lekker weer dus ben ik naar beneden getogen, Ben ik eerst naar Ruhpolding naar de fotograaf gereden voor foto’s. Daarna weer thuis heb ik mijn auto, die nog in verhuismodus was, leeg gegooid, stofgezogen, mijn achterbank weer in elkaar gezet.
Daarna ben ik alle kartonnen dozen die leeg stonden, plat als een duppie gemaakt en in de auto gegooid zodat ik die de volgende dag weg kon brengen. Dat scheelt een hoop ruimte!
Ook heb ik mijn oude kledingkast die daar nu staat een deel ingeruimd. Het is nog niet perfect. Maar al een stuk netter en dat alles op de lekkere klanken van Steller Kart en Jan Smit!
Toen had ik het wel gezien en heb ik lekker een paar boeken uitgelezen!
En toen brak vandaag de dag aan! Jup, alweer dinsdag!
Vandaag heb ik lekker uitgeslapen, mijn Bewerbung afgeschreven en weggebracht.
Check het resultaat! Er zitten trouwens best nog veel verschillen tussen een Nederlandse en een Duitse CV. Onder andere is het heel normaal dat er een foto bij zit.
Afwachten maar!
Met het wegbrengen heb ik gelijk al het karton en papier ook weggebracht. En zo ging ook deze dinsdag weer voorbij.
Maar, hij is nog niet helemaal voorbij, nog 3 uurtjes, ik bedenk me net dat ik vorige week foto’s heb gemaakt.
Jup, foto’s en ik denk dat jullie die graag zouden willen zien! Want mijn verhuurder had nu tijd (er was ziekte op zijn werk dus hij moest extra werken). Dus Kristie hangt nu eindelijk aan de wand. En nog 2 andere dingen heeft hij nog opgehangen.
Dus dit hebben we gedaan, daarna heb de laatste dingen opgeruimd en de foto’s gemaakt voor jullie. En toen trad ‘ik heb geen zin om te typen’- dagen aan.
Maar ik was jullie echt niet vergeten hoor, nieuwsgierige aagjes!
De WoonkamerDe SlaapkamerDe Badkamer
En nee, ik heb niet alles gefotografeerd. O.a. de gang niet. De trappenhal niet, het gedeelde van de keuken en de keukentafel. en ook de garage niet.
Die zien jullie wel een keer later, want ik wil eerst de tafel heel mooi opgaan knappen!
Sommige hebben al een vermoeden waar het omgaat, diegenen, bedankt voor jullie hulp, ze zijn prachtig. Het resultaat komt hier vanzelf voorbij!
Hebben jullie dan ook iets te bekoekeloeren.
Tja, ik geloof dat ik alles wel in dit bericht heb verzamelt…
Silas is in de leer bij de meestersmid Liege Lee in New York. Nog een paar maanden en dan mag hij zichzelf ook meestersmid noemen. Hij is vastbesloten daarna naar het westen te trekken. Maar Liege ontdekt de uitzonderlijke kwaliteiten van Silas en doet er alles aan om hem te houden. Wat wellicht kan helpen is dat Silas wel gecharmeerd is van de beide dochters van Liege. Maar voor wie zal hij kiezen: de zachtaardige, diepgelovige Eden of de slimme, levendige Elspeth?
Mijn mening: Vele keren kwam ik de titel en beschrijving van dit boek tegen, en elke keer trok hij mij aan, mijn blijdschap was dan ook groot dat, helaas wel enkel dit boek, maar wel eindelijk dit lokkende boek te lezen was in de ebieb.
Het is een combinatie van het bijbel verhaal over Jakob, Lea en Rachel en een beetje een klucht.
Het bijbel verhaal vind je in Genesis 29, en is in het kort; Jakob wilde graag de jongste dochter trouwen maar kwam er na de huwelijksnacht achter dat hij Lea, de oudste had gehuwd.
Enkel in dit verhaal van Laura, is Silas onwetend dat hij moet trouwen met één van de dochters, bij voorkeur de oudste. Maar als onwetend dat hij is hij volgens Liege niet snel genoeg. Liege vind dat zijn oudste dochter genoeg hints heeft gegeven en geeft hij Silas de keuze dat hij dan moet trouwen met één van beiden en anders beëindigt hij het leercontract.
Silas is getrouwd aan het einde van het boek, maar met wie en hoe is dat verlopen?
Halverwege denkt je te weten wie het gaat worden, toch maakt het verhaal nog een onverwachte wending, waardoor het nog meer diepgang krijgt, maar het voegt weinig spanning toe. Omdat je verwacht dat het einde toch goed afgaat lopen. Of dit inderdaad zo is, mogen jullie zelf ontdekken.
Elk hoofdstuk begint met een quote van verschillende mensen, o.a. William Shakespeare, Benjamin Franklin, Samuel Johnsons, schotse en Engelse spreekwoorden.
Het verhaal is op sommige punten heel erg origineel, al zijn er ook wel weer een paar clichés die de kop op steken. Maar ze doen geen afbreuk. En eigenlijk is er ook niks mis met clichés, als ze er maar goed in verwerkt worden.
Het echte einde van het boek is een cliffhanger over de overgebleven zuster!
Dit verhaal; ‘De dochters van de meestersmid’; is het eerste deel in de serie ‘De Ballantyne Kronieken’
Titel: De dochters van de meestersmid
Auteur: Laura Frantz
Uitgeverij: Voorhoeve
Uitgave: 1e druk November 2013 — 432blz.
Origineel geschreven door Anja de Rijk op 20-02-2015
Deze recensie mag niet zomaar overgenomen worden. Geef een berichtje en vermeld mijn naam!
Everett Cline redt het niet in z’n eentje als pionierend boer; hij heeft een vrouw aan zijn zijde nodig. Dat geluk lijkt echter niet voor hem weggelegd. Drie postorderbruiden hebben hem al in de steek gelaten. Dan waagt zijn buurvrouw, Rachel, achter zijn rug om, nog één poging. Ze zorgt ervoor dat de mooie, welgestelde Julia Lockwood met de trein naar het verre Kansas afreist. Op de vlucht voor haar verleden zoekt ze veiligheid en bescherming in een verstandshuwelijk. Uit angst dat zijn vrouw hem in de steek zal laten, sluit Everett zich af voor zijn gevoelens. Hij wil niet nog een keer gekwetst worden. Ondertussen staat het verleden van Julia, dat ze zorgvuldig verzwijgt, iedere toenadering in de weg. Hun huwelijk wordt een gevecht tussen twee eenzame mensen, die wanhopig verlangen naar liefde, maar elkaar hun hart niet durven geven. Tot ze wel moeten…
Mijn mening: Deze prachtige roman gaat over het leven van pioniers van Kansas. Vele pioniers zijn man en er is een tekort aan vrouwelijk schoon. Het fenomeen Postorderbruid was geboren. Dit boek geeft een kijkje in hoe dat te werk ging, en dat vele vrouwen het als een uitweg zagen of een spannend avontuur. Zo ook Julia. Als laatste fatsoenlijke keuze is ze afgereisd naar Salt Flatts. Julia en Everett komen beiden aan het woord en schetsten zo de belevenissen van beide kanten. Ook geeft dat een duidelijk inkijk in hun gevoelens. Die voor ons overduidelijk zijn, maar voor hen niet, vele dingen worden niet begrepen of vals verondersteld.
Toch langzamerhand komen ze elkaar nader wat heel mooi wordt beschreven.
Naast deze verhaallijn komen er ook andere gebeurtenissen in voor die de charme van dit boek verhogen.
Onlangs heb ik vernomen dat er een vervolg komt op dit debuutroman. ‘Bruid op Bestelling’. Met graagte kijk ik uit naar dit vervolg. Want Melissa heeft een prachtige schrijfstijl en een goed, inhoudelijk plot neergepend, wat je doet verlangen naar het volgende boek.
Ook vind ik de omslag heel erg mooi bij het verhaal passen, het is een paperback maar wel een luxe uitgave.
Pluspunten: * De postorderbruiden onderwerp.
* Het leren kennen van de hoofdpersonen
*
Minpunten: *
*
Aantal Sterren:
Titel: Een bruid om van te houden.
Auteur: Melissa Jagears Uitgeverij: Grace Publishing House Uitgave: 1e druk 2014 — 359blz.
Origineel geschreven door Anja de Rijk op 19-02-2015
Deze recensie mag niet zomaar overgenomen worden. Geef een berichtje en vermeld mijn naam!
Na een paar uurtjes vandaag te hebben opgepast, was ik weer thuis en ik had zin om op deze winterse, grauwe en sneeuwende dag wat te bakken! En laat dat nu echt mogelijk zijn! Check het lekkere resultaat!
En nog gezond ook deze kokosmakronen! En het is super simpel. Kokos, twee eiwitten en wat water(50ml) en bakoblaten. En wat suiker, maar dat kan je ook vervangen door ahornsiroop(of vergelijkbaar), dat is veel zoeter dan suiker. Maar dan moet je er wel minder water in doen!
What to do? Je mixt het door elkaar tot een glad deeg, wacht 10 minuten, gooit het op zo’n oblaat. Ondertussen zet je de oven aan op +/-160 graden en als je schaal leeg is, 20 minuutjes in de oven! En genieten maar, warm super lekker en 1000 keer beter dan die dingen uit de winkel. Bibberbibber. Geniet smakelijk!
